(Celaena) "Mafia" #3

-O co Ci chodzi , Luize? -zacisnęłam pięści. Nienawidziłam jak mówił do mnie tym pogardliwym i znudzonym głosem.
- A jak myślisz?! Dlaczego ON , ten drań jest jednym z kandydatów?! - jednym machnięciem ręki wyprosił wszystkich z pokoju narad. Gdy drzwi zostały zamnknięte odpowiedział tak jak zwykle bez emocji.
- A czemu nie? To odpowiedni kandytat dla ciebie. Spłodziłby idealnego następce na moje miejsce. A poza tym, to ja tu powinienem spytać co robiłaś z Carlosem. - zamarłam.
- Myślałas, że się nie dowiem. Że codziennie czeka pod twoimi drzwiami. Że siedzi przy tobie, kiedy ty śpisz? Otóż oznajmiam Ci , że od dziś już tak nie będzie. - patrzyłam na niego z szeroko otwartymi oczyma.
- J-jak to?
- Tak to, koniec dyskusji. A co do Dominca.. nic nie zmienię.
Zagryzłam wargi i z hukiem wyszłam z pokoju narad.
Szłam , szłam i szłam przed siebie wkurzona na cały świat. Zmyślilam się i kiedy byłam już na 4 piętrze blisko mojego pokoju , zauważyłam Carlosa.
-Carlos - odwrócił się ze łzami w oczach. Zauważyłam że ma protezę, którą zamówiłam u naszego lekarza familli.
- Ty .. -podbiegł i przytulił mnie zaciskając lekko protezę na mojej głowie. Była to nowo wynaleziona proteza. Połączona bezpośrednio z falami mózgowymi nosiciela. W skrócie- działa jak normalna. Płakał. A ja wraz z nim. Przytuliłam go i uśmiechnęłam się wymuszenie płacząc bardziej. Cholera zauważył to.
- Ej, co jest? Luize? - przytuliłam go bardziej. Kobieto ogarnij się! Nie możesz tak płakać.
- Mój ojciec on się.. i zabronił..
- Wiem. Dlatego poprosiłem go o to, bym został twoim ochroniarzem. Ale muszę spełnić jeden warunek.
- Jaki? - spytałam cicho. Zaśmiał się i poszedł. Ja patrzyłam zdezorientowana na niego. Wkrótce miałam się dowiedzieć co to za warunek.