(Violence) Prolog "Fanfiction Mroczne Umysły"

Prolog
Kontaktowałam się z nim przez wiele lat, używając poufnego komputera, który zostawili po sobie rodzice. To straszne. Już 19 lat nie widziałam nikogo z zewnątrz. Zabraniają mi wychodzić. Po zapasy wychodzi tylko America. Cealena jest co prawda pomarańczowa, ale jej moc dotyczy tylko możliwości tworzenia fatamorgany wrogów, i to tylko 15 minut, oraz mogła widzieć ostatnie 3 lata z życia danej osoby. Raz prawie uciekłam, ale dostałam potem wykład od Cel. Są dla mnie jak siostry. Nasi rodzice byli wplątani w badania które spowodowały OMNI. Gdy się urodziłyśmy, nie było to oficjalne, więc rodzice nas ukryli w głębi domu. Potem tata Americy pokazał tajny właz, ukryty w drzewie. America wciąż dostaje maile od brata, który ma obecnie 25 lat. Ma na imię Cole, jak na ironię miał zostać łowcą, aczkolwiek ze względu na siostrę został pomocnikiem w warsztacie. Od zawsze Cel się w nim podkochiwała. America nie widziała nic po za książkami, oraz Liamem, który mógł być podobny, do tego z telewizji, tego który między innymi nas ocalił. Był jednak Szkotem, co można było zauważyć po jego akcencie. Znała go tylko przez internet, który niechętnie jej dawałam. Było tu wszystko, rząd zapomniał o tym miejscu. Wracając jednak do mojego korespondenta, nie pisałam z nim od dawna, skończyłam liczyć dni. Wierzyłam, że go spotkam, ale jednak kontakt się urwał. Wszystko było monotonne, do czasu gdy dostałam maila od Cola, który razem z Liamem mają domek nad jeziorem, do okoła którego jest jakaś spalona wioska, czy coś. Uznałam, że moglibyśmy tam wszyscy zamieszkać. Dziewczyny ba początku nie były chętne, ale koniec końców, zgodziły się. Moja skrzynka mailowa była zawsze pełna, chętnie pisałam z ludźmi, bo nie istniałam. Nie było aktu urodzenia, ani nic innego. Pisałam z różnymi popularnymi osobami, między innymi z Ruby, która nas wyzwoliła. Opowiadała mi swoje całe życie, chcąc odciągnąc mnie od mojego życia. Nie mogłam mieć ulochanego przez internet, ani ulibionego muzyka, ulubionej rzeczy, znienawidzonych twarzy. Bałam się mojej niestabilności. Gdy miałyśmy opuścić nasz bunkier, nie mogłam się bać. Gdy pierwsze promienie słońca zabłysły, moje oczy doznały szoku...